مواسات
در تعالیم بهاءاللّه مواسات است و این اعظم از مساوات است. مساوات امیست مجبوری ولكن مواسات امریست اختیاری. كمال انسان به عمل خیر اختیاریست نه به عمل خیر اجباری و مواسات خیر اختیاریست و آن این است كه اغنیا به فقرا مواسات نمایند، یعنی انفاق بر فقرا كنند، ولی به میل و اختیار خویش، نه این كه فقرا اغنیا را اجبار نمایند؛ زیرا از اجبار اختلال حاصل گردد و انتظام امور بشر مختل شود ولی مواسات كه آن انفاقِ اختیاریست سبب راحت عالم انسانیست، سبب نورانیت عالم انسانیست و سبب عزّت عالم انسانیست. (منتخباتی از مكاتیب حضرت عبدالبهاء، ص112-111)
توجّه به این نكته مهم است كه این فقط اصول كلّی هدایت كننده هستند. امّا تعالیم بهائی تصریح دارد بر این كه بیماری اجتماع را نمی توان به وسیله سیاست های اقتصادی یا توسّط قوانین معالجه كرد. این بیماری یك مرض روحانی است و مادام كه فرد فرد اعضاء جامعه حریص، خودخواه، مادّی گرا و متعصّب باشند، هیچ راه حلّ درازمدّی نمی تواند وجود داشته باشد. این امراض روحانی نیاز به شفا و درمان روحانی دارند. تنها یك دیانت دارای قوّه ای است كه مردم را متحوّل سازد و به این ترتیب این بیماری روحانی را معالجه نماید. فقط وقتی كه افراد در اجتماع از لحاظ روحانی تحوّل پیدا كردند می توان امیدوار بود كه یك درمان پایدار و شفای جاودانی برای مسائل اجتماعی، سیاسی و اقتصادی وجود داشته باشد.